سلام به همه دوستان ، امیدوارم خوب باشید و شاد و اینا

پنجشنبه بعد از ١ ماه قرار شد دوربین دوستمو ببرم براش ، رشتش معماریه قرار بود با بچه های دانشگاه برن یه روستا واسه عکس و نمیدونم چیچی !!!

رفتم با چه سرو وضعی ؟!! یه هفته مریض بودم همش دارو میخوردم و میخوابیدم ، اعصاب نداشتم ، حموم نرفته بودم چند روز کلی بهم ریخته و هپلللل

خلاصه قرار بود برم و زود برگردم خونه پیش خوهر گرام ، رفتم و سلام احوال پرسی دستمو گرفت که بریم ۵ دقیقه بشین پیشمون تا بقیه بچه ها برسن ، خلاصه دوباره سلام و اینا با بقیه نشستم حرف زدیم گرسیدم کجا میرین؟ گفتن : طالقان

منم دلم قیلی ویلی رفت که خوشا به حالت ای روستایی 

نشون به اون نشون که تا بقیه ی دوستاشون رسیدن، من چترمو باز کردم  ، با  اتی برگشتیم منم لوازمامو جمع کردم و راه افتادیم وسط راه به پدر گرام هم خبر دادیم که شب نیستم و اینا  

جاتون خالی خیلی خوب بود شدیدا نیاز داشتم به این سفر ... جای مجیدم خالی!

روستای مهران تو طالقان که اولین بارم بود میرفتم ، شب تو راه بارون شدیدی شروع شد ، چراغ ماشین هم از کار افتاد فقط یه پرژکتور تازه گذاشته بود که بدرد خورد راه هم کلی پیچ تو پیچ واااااای ، پیچای بیشتر و خطرناکتر از جواهر ده !!!

خلاصه ما همه وصیت کردیم رو دوربین اتی فیلم گرفتیم ، مدارکش موجوده  خلاصه خدا رحم کرد تا رسیدیم به خونهی پدر بزرگ یکی از بچه ها که خیلی ازش ممنونیم ما رو تحمل کرد ، خیلی جای قشنگی بود ، هر چی بگم کم گفتم ....

یه چیز جالب وقتی خیلی درگیر کار بودم ، به نظرم اومد که چقدر جدی شدم و بدرد بخور ، یادم اومد که ادمم ، یه حس خاصی بود که دوست داشتم ، مثل یه دید جدید و متفاوت بود ...

خیلی حرف زدم ، امیدوارم هممون تو امتحاناتمون موفق باشیم ، و و و راستی غلط املایی اگه دارم ببخشید دوستان بیخیال

خدایا شکرت